Znamiennym zjawiskiem cywilizacyjnym są ruchy migracyjne. Ważne miejsce w tym względzie zajmuje Polska. Polacy plasują się na czwartym miejscu po Chińczykach, Niemcach i Włochach pod względem wielkości jako społeczność narodowościowa zamieszkująca poza granicami własnego kraju.
Polacy na emigracji często postrzegani są przez pryzmat stereotypów. W aspekcie ekonomicznym podkreśla się polską rozrzutność i niezdyscyplinowanie, nieprzywiązywanie dużej wagi do osiągania wysokiego standardu materialnego, niewytrwałość w realizacji powziętych celów ekonomicznych. W aspekcie politycznym postrzegani są jako anarchiści i rewolucjoniści, emocjonalni w podejmowaniu decyzji. W aspekcie kulturowym widziani są jako społeczność konserwatywna, mieniąca się różnymi kompleksami, przywiązana do religii i mtradycji.
W stereotypie polskiego emigranta wskazuje sie na takie komponenty, jak:
1. Labilność i słaba wola,
2. Przywiązanie do równości i wolności,
3. Skłonności do sejmikowania,
4. Prymat walki i zabawy nad pracą,
5. Wielkopańska duma i zawiść,
6. Kompleks nie spełnionych możliwości,
7. Światopogląd tolerancji i nadziei.
W obrazie życia emigracyjnego zauważa się przeplatające przykłady różnorodnych sukcesów oraz klęsk życiowych jednostek i rodzin. Ogólnie jednak obserwuje się obniżenie aspiracji zawodowo-społecznych. W życiu polskich emigrantów jako całości zauważa się:
1. Zaspokajanie potrzeb ekonomiczno-bytowych na średnim poziomie,
2. Podejmowanie zatrudnienia w tradycyjnej sferze usług,
3. Wykazywanie małego zainteresowania życiem politycznym kraju osiedlenia,
4. Przywiązywanie dużej wagi do życia religijnego oraz tradycji,
5. Wykazywanie małego zainteresowania życiem społeczno-kulturalnym.
W stereotypie współczesnej emigracji wskazuje się tzw. "życie na skróty", tj. dążenie do jak najszybszego "dorobienia się", stabilizacji bytowej. Postawy te są przedmiotem krytyki "starej emigracji" oraz nierzadko krajów osiedlenia. Z dużą ostrością problem ten zarysował się w RFN. Polaków zaczęto określać tam pogardliwie mianem "markiewiczów", tj. tych, dla których dewizą życia stały się pieniądze - marki. Polaków zaczęto w ślad za tym ukazywać jako społeczność pogrążoną w plagach patologii: alkoholizmu, narkomanii, "społecznego pasożytnictwa" (tj. życia bez pracy i nauki) oraz przestępczości młodocianych, a zwłaszcza ze skłonnościami do kradzieży. W Polsce emigracja postrzegana jest dychotomicznie. Z jednej strony podkreśla się jej pozytywny wymiar, tj. "wyjście na świat", włączenie się w nurt światowych zjawisk i procesów społeczno-ekonomicznych i politycznych. Z drugiej zaś, wskazuje się jej oblicze negatywne, które obnaża polski prowincjonalizm. Polacy na emigracji stanowią bowiem społeczność przesyconą różnymi kompleksami niższości; sfera niedostatku powoduje, że nierzadko popadają w kolizję z prawem. Życie polonijne postrzegane jest głównie przez występy chórów i zespołów folklorystycznych na uroczystościach rocznicowych. Charakterystyczną cechą współczesnej emigracji jest tracenie w drugim pokoleniu identyfikacji z Polskością. Nie jest to zawsze wynikiem świadomego postępowania jednostek czy rodzin, ale konsekwencją różnych okoliczności oraz presji zewnętrznego otoczenia. W czwartym pokoleniu następuje nawrót do tożsamości narodowej, a nawet aktywność na rzecz budzenia tej tożsamości u innych osób. Polacy na obczyźnie wyróżniają się na tle innych narodowości i grup etnicznych wysokim stopniem życia organizacyjnego. Struktury organizacyjne są silnie zhierarchizowane; nierzadko powiązane są ze strukturami o zasięgu światowym. W działalności ich zauważa się przywiązanie do zasad centralistycznych. Działacze emigracyjni nagminnie wyrażają negatywny stosunek do aktywności polityków oraz czynników oficjalnych w kraju wychodźctwa. W ich biografiach doszukują się niejednoznacznych zachowań i postaw. W ogóle postrzegają ich jako ludzi zaściankowych, przesiąkniętych ideologią totalitarną itp. W ostatnich latach obserwuje się w całym świecie zjawisko nasilającej się niechęci do imigrantów. Konsekwencją niechęci tej jest utrwalanie stereotypów o poszczególnych narodowościach i grupach etnicznych. W stereotypie współczesnych Polaków wskazuje się więcej cech negatywnych niż pozytywnych